Ik denk dat ik xe9xe9n van de weinige gebruikers ben van collectief Wmo-vervoer, die niet in de stress schoot na het aanhoren van de plannen voor het hoge kilometertarief in de nabije toekomst. Hoewel ik het niet helemaal eens kan zijn met de plannen, ben ik er ook niet pertinent tegenx85 Het hek is immers van de dam en iedereen weet dat er bezuinigd moet worden.

Inclusieve samenleving

De mensen die mijn blogs al wat langer lezen, weten dat ik een groot voorstander ben van een inclusieve samenleving. Een samenleving waarin mensen met een handicap of chronische ziekte net zo goed deel uitmaken van de maatschappij. Een streven waar ons land al jaren naar toe werkt en ik moet zeggen dat ik tot nu toe nog niemand ben tegengekomen die tegenstander is van zox92n inclusieve samenleving. Wat me echter verbaasd is, dat als we het gaan hebben over de mate waarin collectief Wmo-vervoer wel of niet voor hetzelfde kilometertarief kan worden voortgezet, mensen plotseling vreselijk in opstand komen. Collectief vervoer, waar je met zoveel mogelijk x91gelijkgestemdenx92 in een taxibusje wordt gestopt om zo naar de plek van bestemming te reizen, vind ik namelijk alles behalve inclusief!

Zelfstandigheid, regie en eigenwaarde

Wat nog veel te weinig mensen weten is dat in Nederland tegenwoordig het meeste openbaar vervoer x91inclusiefx92 is. Men heeft hier weliswaar nog niet zoveel praktijkervaring als in landen zoals Amerika, maar sinds 1 januari jongstleden is bijvoorbeeld 100% van de lijn- en stadsbussen toegankelijk voor mensen met een handicap. Omdat Zeeland xe9xe9n van de eerste provincies was waar de ouderwetse lijnbussen werden vervangen voor gelijkvloerse, toegankelijke exemplaren, reis ik ondanks mijn elektrische rolstoel al twee jaar niet meer met collectief Wmo-vervoer (tenzij ik ergens moet zijn waar geen lijn- of stadsbus rijdt). Behalve dat het bijdraagt aan de integratie van mensen met een handicap, geeft het gexefntegreerd reizen me onafhankelijkheid, zelfstandigheid, de regie over mijn eigen leven en het belangrijkste; het draagt bij aan mijn gevoel van eigenwaarde. Bovendien vind ik een lijnbus vanwege de grotere massa vele malen comfortabeler dan een hobbelig taxibusje, ook al is deze nog zo nieuw.

Wmo-vervoer voor velen een trouwe vriend

Omdat de staat en busmaatschappijen miljarden hebben gexefnvesteerd in het toegankelijk maken van het openbaar vervoer in Nederland, kan ik niet begrijpen waarom niemand van hen opstaat om uit te leggen dat vandaag de dag voor een groot gedeelte* van de Wmo-doelgroep het openbaar vervoer een fantastisch alternatief is. En het is nog goedkoper ook want het is niet inkomensafhankelijk en kost zxe9ker geen x80 2,50 per zone! Tegelijk kan ik me ook voorstellen dat veel huidige Wmo-reizigers het spannend of zelfs eng vinden om de stap naar het openbaar vervoer te zetten. Het collectieve Wmo-vervoer is immers na ruim vijftien jaar voor velen een trouwe en vooral veilige vriend geworden. 

Bekijk ook dit filmpje: http://www.z2.nl/13-08-2011 

* Helaas is en blijft het voor een (relatief) kleine groep niet mogelijk om per openbaar vervoer te reizen. Dit omdat het bijvoorbeeld vanwege beperkte stabiliteit niet veilig is, zoals in het geval van een scootmobiel, of omdat het gewoonweg niet haalbaar is vanwege bijvoorbeeld iemands cognitieve vermogen of afwijkende maten van een hulpmiddel. Een ligrolstoel is daarvan een voorbeeld. Feit is dat de huidige stroom Wmo-reizigers behoorlijk kan worden uitgedund zonder dat zij schade zullen lijden.

Ik denk dat ik xc3xa9xc3xa9n van de weinige gebruikers ben van collectief Wmo-vervoer, die niet in de stress schoot na het aanhoren van de plannen voor het hoge kilometertarief in de nabije toekomst. Hoewel ik het niet helemaal eens kan zijn met de plannen, ben ik er ook niet pertinent tegenxe2x80xa6 Het hek is immers van de dam en iedereen weet dat er bezuinigd moet worden.

Inclusieve samenleving

De mensen die mijn blogs al wat langer lezen, weten dat ik een groot voorstander ben van een inclusieve samenleving. Een samenleving waarin mensen met een handicap of chronische ziekte net zo goed deel uitmaken van de maatschappij. Een streven waar ons land al jaren naar toe werkt en ik moet zeggen dat ik tot nu toe nog niemand ben tegengekomen die tegenstander is van zoxe2x80x99n inclusieve samenleving. Wat me echter verbaasd is, dat als we het gaan hebben over de mate waarin collectief Wmo-vervoer wel of niet voor hetzelfde kilometertarief kan worden voortgezet, mensen plotseling vreselijk in opstand komen. Collectief vervoer, waar je met zoveel mogelijk xe2x80x98gelijkgestemdenxe2x80x99 in een taxibusje wordt gestopt om zo naar de plek van bestemming te reizen, vind ik namelijk alles behalve inclusief!

Zelfstandigheid, regie en eigenwaarde

Wat nog veel te weinig mensen weten is dat in Nederland tegenwoordig het meeste openbaar vervoer xe2x80x98inclusiefxe2x80x99 is. Men heeft hier weliswaar nog niet zoveel praktijkervaring als in landen zoals Amerika, maar sinds 1 januari jongstleden is bijvoorbeeld 100% van de lijn- en stadsbussen toegankelijk voor mensen met een handicap. Omdat Zeeland xc3xa9xc3xa9n van de eerste provincies was waar de ouderwetse lijnbussen werden vervangen voor gelijkvloerse, toegankelijke exemplaren, reis ik ondanks mijn elektrische rolstoel al twee jaar niet meer met collectief Wmo-vervoer (tenzij ik ergens moet zijn waar geen lijn- of stadsbus rijdt). Behalve dat het bijdraagt aan de integratie van mensen met een handicap, geeft het gexc3xafntegreerd reizen me onafhankelijkheid, zelfstandigheid, de regie over mijn eigen leven en het belangrijkste; het draagt bij aan mijn gevoel van eigenwaarde. Bovendien vind ik een lijnbus vanwege de grotere massa vele malen comfortabeler dan een hobbelig taxibusje, ook al is deze nog zo nieuw.

Wmo-vervoer voor velen een trouwe vriend

Omdat de staat en busmaatschappijen miljarden hebben gexc3xafnvesteerd in het toegankelijk maken van het openbaar vervoer in Nederland, kan ik niet begrijpen waarom niemand van hen opstaat om uit te leggen dat vandaag de dag voor een groot gedeelte* van de Wmo-doelgroep het openbaar vervoer een fantastisch alternatief is. En het is nog goedkoper ook want het is niet inkomensafhankelijk en kost zxc3xa9ker geen xe2x82xac 2,50 per zone! Tegelijk kan ik me ook voorstellen dat veel huidige Wmo-reizigers het spannend of zelfs eng vinden om de stap naar het openbaar vervoer te zetten. Het collectieve Wmo-vervoer is immers na ruim vijftien jaar voor velen een trouwe en vooral veilige vriend geworden. 

Bekijk ook dit filmpje: http://www.z2.nl/13-08-2011 

* Helaas is en blijft het voor een (relatief) kleine groep niet mogelijk om per openbaar vervoer te reizen. Dit omdat het bijvoorbeeld vanwege beperkte stabiliteit niet veilig is, zoals in het geval van een scootmobiel, of omdat het gewoonweg niet haalbaar is vanwege bijvoorbeeld iemands cognitieve vermogen of afwijkende maten van een hulpmiddel. Een ligrolstoel is daarvan een voorbeeld. Feit is dat de huidige stroom Wmo-reizigers behoorlijk kan worden uitgedund zonder dat zij schade zullen lijden.

Ik had beloofd een vervolg te schrijven op mijn blog over de hoorzitting bij het UWV, het vroegere Gak. Inmiddels is de hoorzitting alweer een maand achter de rug en hoewel er nog geen uitspraak is gedaan over mijn huidige WAO-situatie, heb ik er sindsdien alle vertrouwen in dat het goed komt. Een van de mensen die mij moest horen, begon de zitting met de mededeling dat mijn bezwaarschrift een bijzonder helder en allesomvattend verhaal was. x93Mevrouw Maas, het is duidelijk dat hier verkeerd is geoordeeld dus u zult opnieuw worden gekeurd.x94 Goed nieuws dus. Met een opgelucht gevoel verliet ik die middag dan ook het UWV-kantoor in Goes. Toch blijft na alle maanden van vechten tegen de bierkaai een gevoel achter van 'eerst zien en dan geloven'. Zeker omdat er wegens de zomervakantie, zo zegt men, nog niets zwart op wit staat.

Al 12 jaar verbonden
Maar… als ik van de afgelopen twaalf jaar x91allex92 gesprekken, telefoontjes, brieven en e-mailberichten van en naar het UWV bij elkaar optel, kom ik tot de conclusie dat deze invloedrijke maar o zo logge organisatie niet alleen goed is geweest voor een stukje financixeble zekerheid, maar ook voor een gigantische hoeveelheid stress, woede en verdriet. Het eerste jaar (1998) trof dit niet alleen mij maar ook mijn ouders. Gelukkig kon ik door de vooruitstrevendheid van mijn ouders op relatief jonge leeftijd mijn zaakjes zelf regelen. Het afgelopen half jaar overtrof echter alles. Zonder te overdrijven kan ik u verzekeren dat ik de hele maand februari, vanwege mijn wil om te werken, bijna dagelijks werd geconfronteerd met de wirwar van regels, brieven en niet zelden onwetendheid uit de richting van het UWV! 

Lange weg
Na het behalen van mijn diploma voor Journalistiek en nieuwe media afgelopen december, kon ik tot mijn aangename verbazing in maart al aan de slag als junior communicatieadviseur bij Provincie Zeeland. Althans dat hxe1d gekund, als het UWV mijn uitkeringssituatie op de juiste manier onder de loep had genomen. Ook ik moet immers de zekerheid hebben dagelijks te kunnen eten en drinken. Bovendien moet ik net als ieder ander mijn maandelijkse rekeningen en de huur van mijn huis optijd betalen. Gelukkig nam de frequentie waarin ik noodgedwongen dagelijks moest communiceren met het UWV geleidelijk af maar helaas is een x91wekelijkse onderhoudsdosis' nog altijd noodzakelijk kwaad en is er tot op de dag van vandaag nog geen zekerheid ten aanzien van mijn arbeids(on)geschiktheid en daarmee mijn maandinkomen. Gelukkig heb ik een lange adem…

Hobby
Exe9n ding is zeker: na inmiddels jarenlange ervaring met bureaucratie, kan u met mijn hand op mijn hart zeggen dat het voeren van een bureaucratische strijd als deze, nooit een hobby zal worden! Gelukkig kan ik in mijn huidige baan sinds februari van dit jaar, rekenen op de hulp van een P&O-adviseur waardoor het niet helemaal voelt als een eenzaam gevecht tegen de bekende bierkaai. Samen vechten we ons er doorheen op weg naar betere tijden.

Wat kan de toekomst van een mens er in xe9xe9n dag toch opeens heel anders uitzien. Gisteravond rond deze tijd nipte ik zenuwachtig van mijn glas (veel te goedkope) rosxe9 met op mijn schoot een stapel brieven en besluiten van het UWV. Terwijl ik alle stukken nog eens grondig doornam als  voorbereiding op de hoorzitting van vandaag, brandde een aangename zomeravondzon op mijn rug. Ondanks dat aangename warme gevoel, stond ik er gisteren nog helemaal niet zo goed voor. Samengevat kwam het er op neer dat ik bezwaar maakte tegen het feit dat ik door te gaan werken x80200,- minder zou verdienen dan wanneer ik mijn handje ophoud om een volledige WAO uitkering te ontvangen. Ik ervaar het dan ook als een soort van contributie xe0 x80200,- per maand om te x91mogenx92 werken.  

Het onderwerp uitkeringen kwam rond mijn achttiende verjaardag voor het eerst in mijn leven. Met een, overigens verklaarbaar, dubbel gevoel ging destijds de Wajong-uitkering aan mijn neus voorbij. Enerzijds was ik trots want wie wil nu het stigma x91Jong Gehandicaptx92 dragen, anderzijds zag ik ook dat leeftijdgenoten met een Wajong-uitkering een behoorlijke mate van financixeble onafhankelijkheid hadden. Ze konden opeens van alles doen wat ze voor die tijd niet konden. Toch kon ik de beslissing van het UWV relativeren en accepteren. Ik was CIOS-student, deed hele dagen niet anders dan sporten en stond nummer zeven op de wereldranglijst van rolstoeltennis. Ik zag dan ook geen enkele beperking in mijn kans op een betaalde baan. Bovendien woonde ik nog thuis waardoor ik niet afhankelijk was van geld door een uitkering. Toen ik echter in 2005 ernstige complicaties kreeg met blijvende gevolgen, werd ik op vijfentwintigjarige leeftijd alsnog afhankelijk van een uitkering. Nu geen Wajong maar WAO omdat ik inmiddels een werkverleden had opgebouwd. Parttime wel te verstaan zodat ik daarnaast nog kon doorstuderen. Mijn WAO was geen vetpot maar omdat ik inmiddels ook op mezelf woonde, was ik blij dat er in Nederland een vangnetregeling bestaat. Voor mij betekende dat 70% van mijn laatstverdiende loon, aangevuld tot het wettelijk minimum.

Omscholing voor betere kansen
Op het moment dat ik ziek werd, volgde ik de PABO opleiding voor leerkracht in het basisonderwijs. Zodra bleek dat mijn ziekte blijvende gevolgen zou hebben, besloot ik me te laten omscholen tot een vak waarbij mijn beperkingen geen rol spelen. Vanaf dat moment ging alles razendsnel: in december 2010 studeerde ik af in de Journalistiek & Nieuwe Media, in februari 2011 besloot ik te stoppen bij het leer-/werkbedrijf waar ik tijdens mijn studie had gewerkt om vanaf 1 april 2011 aan de slag te kunnen als junior communicatieadviseur bij Provincie Zeeland. Blij als een kind, trots als een pauw en gemotiveerd als een jonge hond gaf ik keurig mijn wijzigingen door aan de uitkerende instantie. In plaats van een schouderklopje voor wat ik in korte tijd had weten te bereiken, kreeg ik een klap in mijn gezicht. Behalve dat verschillende werknemers van het UWV hun twijfels uitspraken over mijn geringe kans op  slagen (!!!), werd ik ook nog eens gestraft met een financixeble achteruitgang van maar liefst x80200,- per maand. Geen kattenpies als je het mij vraagt! Over het hoe, wat en waarom daarachter zal ik later deze week een blog schrijven. Na de hoorzitting van vandaag komt het er voorlopig in ieder geval op neer dat mijn glas rosxe9 - nog steeds dezelfde, veel te goedkope fles - vanavond een stuk lekkerder smaakte dan gisteren. Ook de warmte van de avondzon voelde nxf3g lekkerder en in plaats van onzekerheid riepen mijn gedachten over de toekomst vanavond vooral hoop en blijdschap op.  Wat zal ik straks lekker slapen.

Hoewel ik al een keer eerder aandacht heb gevraagd voor het voortbestaan van Fokuswonen, heb ik na lang dubben besloten om het op de valreep nxf3g een keer te doen. Dit in het belang van de mogelijkheid om zelfstandig te (kunnen blijven) wonen voor mij en nog 1300 anderen in Nederland. Puur omdat Fokuswonen wel hxe9xe9l belangrijk is om collectief voor te strijden!!

Fokuswonen op de tocht
Zoals de meeste lezers van mijn weblog weten woon ik ondanks een pittige handicap – zo noem ik het zelf liever niet maar het is wel de realiteit - zelfstandig, huur ik een reguliere woning van de woningbouwvereniging in een reguliere woonwijk. Niets bijzonders zou je zeggen maar wat een beetje anders is dan bij de gemiddelde Nederlander, is dat ik voor een behoorlijk aantal uren zorg nodig heb bij mijn 'Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen' zoals dat met een mooi woord heet. Transfers, douchen, naar bed gaan, toilet, eten, enzovoorts. Ik heb de regie over mijn eigen leven volledig in de hand dankzij Fokuswonen. Fokuswonen staat echter op de tochtx85

Consequenties
Nu is het niet meer de vraag 'of' de financiering van Fokus ingrijpend gaat veranderen maar de vraag 'hoe' dit gaat veranderen. Hierover wordt eerdaags een besluit genomen wat uiteraard de nodige consequenties met zich mee brengt. Aanstaande vrijdag ga ik naar een clixebntenbijeenkomst in Bergen op Zoom en hoop ik na ruim een jaar van onzekerheid wellicht meer te horen.

Het klinkt wel erg dramatisch maar zonder Fokus belandt ik in eerste instantie in een verpleeghuis. Een nachtmerrie voor iedereen, zxe9ker als je net 30 bent! Het zelfstandige en sociale leven dat ik nu leid, is in combinatie met een verpleeghuis absoluut onmogelijk.

[foto: je zult begrijpen dat ik trots ben op dit leuke huis]

Daarom steunen
Ruim 35 jaar geleden hebben mensen met een lichamelijke handicap het initiatief voor het Fokuswonen in Nederland genomen. Inmiddels kunnen ruim 1300 mensen met een lichamelijke handicap op 94 plaatsen in Nederland onafhankelijk wonen midden in een gewone woonwijk, met assistentie bij algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL) op afroep en aanwijzing. En dat 24 uur per dag. 

Plannen van de overheid om het Fokuswonen vanaf 1 januari 2012 onder te brengen in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) betekenen een bedreiging voor de vrijheid van clixebnten om zelfstandig te kunnen wonen en leven. Wilt u dat ook na 1 januari 2012 mensen met een lichamelijke handicap zelf mogen bepalen waar ze willen wonen en hoe ze willen leven? Steun dan het Fokuswonen! Klik hier om de petitie online te tekenen.

Behalve dat ik jullie uitnodig om de petitie zelf te ondertekenen, wil ik jullie uiteraard vragen hem naar zoveel mogelijk mensen binnen je eigen netwerk te sturen met dezelfde vraag.

Alvast bedankt voor jullie medewerking,
Groetjes Angela

Hoewel ik zelf al lang wist dat ik op televisie zou komen, had ik het nog bijna niemand verteld. Niet omdat ik het niet leuk vond, maar meer omdat ik twijfelde of SailWise als zeilorganisatie voor aangepast zeilen wel goed zou worden geportretteerd. Waarom ik daarover twijfelde?

"Inmiddels heb ik vaak genoeg geschreven over het beeld van mensen met een beperking in onze maatschappij. Over het algemeen wordt er helaas nog steeds maar heel weinig verwacht van mensen met een lichamelijke beperking (zelf noem ik het liever gewoon 'handicap' want dan weet iedereen waar ik het over heb). Al jaren voer ik een strijd tegen dit vooroordeel wat in 90% van de gevallen onterecht is. Niet zelden is dit echter een strijd tegen de bierkaai. De media dragen hier vaak onbewust een steentje aan bij."

Positiviteit
Waarom laten we niet gewoon het positieve zien? De negatieve kant kennen we ondertussen wel en iedereen weet dat het hebben van een handicap over het algemeen niet iets is waar men zelf voor kiest. Maak het onderwerp daarom wat minder zwaar en laat juist zien wat nog wel mogelijk is! We leven immers in 2011, een tijd waarin bijna niets nog onmogelijk is. Ook met een handicap kun je, dankzij de vele hulpmiddelen die bestaan, een 'normaal' leven leiden.

Dubbele pet
Tijdens de filmopnamen door de NCRV hebben Nienke en ik met een dubbele pet op gevaren. Enerzijds lieten we ons filmen voor het programma 'Schepper & Co', anderzijds probeerden we de cameracrew zien hoe tof het leven nog kan zijn ondanks een handicap of chronische ziekte. Nu ik de beelden heb bekeken, geloof ik dat het wel redelijk is gelukt om dxe1t, het positieve, te laten zien. Helemaal tevreden ben ik niet snel, dat weten de mensen die me goed kennen…

Bekijk hier:
'Alle zeilen bij' (NCRV 6 mei 2011)

Het bootje heette Marylax92tje. Een piraatje, geschilderd in dezelfde kleuren als de vijfentwintig voet motorsailor van mijn ouders die de naam Maryla droeg. Zowel Perry, mijn oudere broer, als ik hebben leren zeilen met Marylax92tje. Maar wel nadat we hadden leren roeien zodat we in nood met peddels naar de wal of de Maryla konden roeien. Zodra ik mijn zwemdiploma had, mocht ik voor het eerst alleen op pad met Marylax92tje. Zonder mijn broer. Mijn vader instrueerde me van een afstandje. Apetrots dat zijn beide kinderen al op jonge leeftijd zelfstandig konden zeilen. Mijn moeder vond het iets minder leuk. Hoewel ze diep in haar hart trots was, overheerste bij haar de angst dat er iets zou gebeuren. Jaren later, toen Perry en ik ongeveer twaalf en vijftien jaar oud waren, vonden wij - papa, Perry en ik – dat we oud genoeg waren om zelfstandig de Oosterschelde over te steken in onze 420. De wind was ongeveer 6 bft en terwijl bij papa de adrenaline minstens zo hard door het lijf gierde als bij ons, moest mama moed verzamelen om af en toe even aan dek te komen om te zien hoe haar kinderen gillend van plezier de rollende golven met witte koppen wisten te trotseren. De overige tijd bracht ze lijdend door in de kajuit vanwege aanvallen van migraine. x93Volgende keer brengen we de 420 gewoon met de auto naar de Oosterscheld hoor, dit is levensgevaarlijk,x94 probeerde ze elke keer weer opnieuw. Helaas voor haar bleef het drie tegen xe9xe9n.

Afgelopen week was ook weer zox92n week. Terwijl mijn ouders moesten werken, gingen Perry en ik allebei zeilen. Puur toeval want ik had mijn zeilweek al in januari geboekt. Nadat ik tot 2007 ernstig ziek ben geweest, vond ik vorig jaar weer een sport waar ik ondanks mijn beperkingen goed in ben. Zeilen en het smaakte naar meer. Veel meerx85 Afgelopen week had ik xe9xe9n belangrijk doel (hoe kan het ook anders) en dat was x91zeilen in een 2.4,x92 een Olympische xe9n Paralympische klasse. Een bootje van slechts 60 kg maar met een kiel van ongeveer 130 kg waardoor hij onmogelijk om kan slaan en bijzonder goede zeileigenschappen heeft. De mensen die mij een klein beetje kennen, kunnen vast wel inschatten dat ik dxe1t doel heb bereikt. En hoex85 Ik begon de week met windkracht drie en sloot hem af met windkracht zes xe1 zeven! Ik heb zonder twijfel het onderste uit de kan gehaald wat zeilen betreft. Daarbij waren ook alle randvoorwaarden goed; veel wind, zon, weinig verkeer op het water en heel veel gezelligheid.

 Zondagavond kwam ik, gedrogeerd door de stof adrenaline, thuis met een bruinverbrand hoofd. In mijn gezicht was duidelijk de afdruk van een zonnebril te zien en de blaren op mijn handen zijn nog steeds het levende bewijs van een actieve (zeil)vakantie. Zelfs mijn moeder werd net zo enthousiast als mijn vader als ik telefonisch verslag deed van mijn verhalen. Of ze ook zo enthousiast zou zijn geweest als ze er lijfelijk bij was betwijfel ik.

Het bootje heette Marylax92tje. Een piraatje, geschilderd in dezelfde kleuren als de vijfentwintig voet motorsailor van mijn ouders die de naam Maryla droeg. Zowel Perry, mijn oudere broer, als ik hebben leren zeilen met Marylax92tje. Maar wel nadat we hadden leren roeien zodat we in nood met peddels naar de wal of de Maryla konden roeien. Zodra ik mijn zwemdiploma had, mocht ik voor het eerst alleen op pad met Marylax92tje. Zonder mijn broer. Mijn vader instrueerde me van een afstandje. Apetrots dat zijn beide kinderen al op jonge leeftijd zelfstandig konden zeilen. Mijn moeder vond het iets minder leuk. Hoewel ze diep in haar hart trots was, overheerste bij haar de angst dat er iets zou gebeuren. Jaren later, toen Perry en ik ongeveer twaalf en vijftien jaar oud waren, vonden wij - papa, Perry en ik – dat we oud genoeg waren om zelfstandig de Oosterschelde over te steken in onze 420. De wind was ongeveer 6 bft en terwijl bij papa de adrenaline minstens zo hard door het lijf gierde als bij ons, moest mama moed verzamelen om af en toe even aan dek te komen om te zien hoe haar kinderen gillend van plezier de rollende golven met witte koppen wisten te trotseren. De overige tijd bracht ze lijdend door in de kajuit vanwege aanvallen van migraine. x93Volgende keer brengen we de 420 gewoon met de auto naar de Oosterscheld hoor, dit is levensgevaarlijk,x94 probeerde ze elke keer weer opnieuw. Helaas voor haar bleef het drie tegen xe9xe9n.

Afgelopen week was ook weer zox92n week. Terwijl mijn ouders moesten werken, gingen Perry en ik allebei zeilen. Puur toeval want ik had mijn zeilweek al in januari geboekt. Nadat ik tot 2007 ernstig ziek ben geweest, vond ik vorig jaar weer een sport waar ik ondanks mijn beperkingen goed in ben. Zeilen en het smaakte naar meer. Veel meerx85 Afgelopen week had ik xe9xe9n belangrijk doel (hoe kan het ook anders) en dat was x91zeilen in een 2.4,x92 een Olympische xe9n Paralympische klasse. Een bootje van slechts 60 kg maar met een kiel van ongeveer 130 kg waardoor hij onmogelijk om kan slaan en bijzonder goede zeileigenschappen heeft. De mensen die mij een klein beetje kennen, kunnen vast wel inschatten dat ik dxe1t doel heb bereikt. En hoex85 Ik begon de week met windkracht drie en sloot hem af met windkracht zes xe1 zeven! Ik heb zonder twijfel het onderste uit de kan gehaald wat zeilen betreft. Daarbij waren ook alle randvoorwaarden goed; veel wind, zon, weinig verkeer op het water en heel veel gezelligheid.

 Zondagavond kwam ik, gedrogeerd door de stof adrenaline, thuis met een bruinverbrand hoofd. In mijn gezicht was duidelijk de afdruk van een zonnebril te zien en de blaren op mijn handen zijn nog steeds het levende bewijs van een actieve (zeil)vakantie. Zelfs mijn moeder werd net zo enthousiast als mijn vader als ik telefonisch verslag deed van mijn verhalen. Of ze ook zo enthousiast zou zijn geweest als ze er lijfelijk bij was betwijfel ik.

Als het om mijn nieuwe baan gaat, zit ik nog duidelijk in de ontkenningsfase. Althans, die term lijkt me wel passend. 's Morgens als mijn wekker (veel te vroeg) afloopt, bekruipt me een opgewonden blij gevoel. Op dit tijdstip van de dag niet erg gebruikelijk. Als ik me vervolgens met de hulp van een ADL assistent* hevig kletsend richting de badkamer verplaats, is er maar weinig ruimte voor andere gespreksonderwerpen dan mijn nieuwe werk. Aan xe9xe9n stuk doorgaat het over mijn nieuwe taken, mijn nieuwe collega's, mijn nieuwe werkplek en mijn nieuwe dagindeling. Een schaamteloze vorm van eenrichtingsverkeer. Tussendoor doe ik mijn best om niet te vergeten dat ik moet doorwerken. Douchen en aankleden zijn immers de voornaamste zaken waar het in een badkamer om draait.
^{_{* ADL assistent = iemand die waar nodig helpt bij Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen}}

Na het circus van douchen en aankleden staat het volgende ritueel op mijn programma: make-up. "Je denkt toch niet dat ik zxf3nder naar mijn werk ga?!" is mijn reactie wanneer iemand vraagt waarom ik zo achterlijk vroeg wil opstaan. Na de laatste haastige minuten thuis, meld ik me wonderlijk genoeg iedere dag keurig op tijd op de werkvloer. Het uitlaten van mijn (hulp)hond is bij die tijd inbegrepen. Op het werk is zij immers onmisbaar vanwege een aantal Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen (ADL). Misty draait haar pootjes niet om voor het aan- en uittrekken van mijn jas, het openen en sluiten van deuren en het helpen bij toiletgang. Ik ben dus niet de enige met een nieuwe baan en werkplek.

^{(Foto: Misty gevloerd na haar eerste werkdag)}
Rond de middag is het tijd voor deel twee van mijn werkdag. Om twaalf uur begint dat met het uitstellen van de lunchpauze waardoor het zeker xe9xe9n uur is geweest tegen de tijd dat ik eindelijk met pauze besluit te gaan. Meestal op aandringen van collega's die me op het hart drukken hoe belangrijk het is even achter het bureau vandaan te zijn. Mijn pauze besteed ik vandaag de dag nog deels #Twitterend om mijn #volgers te vertellen hoe leuk ik het heb op mijn nieuwe werk. Tegen half drie, wanneer ik nxe9t het idee krijg 'lekker' bezig te zijn, staar ik met gemengde gevoelens naar de rechterhoek van mijn beeldscherm. De Windows-clock. "Shit… over een uur zit het er alweer op voor vandaag."
Op weg naar huis neem ik meestal de Lange Delft-route (winkelstraat). In iedere etalage die ik passeer, hangt namelijk wel een kledingstuk waarvan ik vind dat het leuk zou kunnen zijn voor op mijn werk.
Of ik het naar mijn zin heb bij Provincie Zeeland? Dat antwoord mag je als lezer zelf invullen. Ik ben vooral benieuwd hoe het me over zes weken vergaat als 's morgens (veel te vroeg) mijn wekker afloopt…

Gelukkig gaat mijn herstel nog iedere dag vooruit. Kort na de operatie op 28 februari kon ik nog geen drie woorden tikken. De teksten die ik perse wilde of moest schrijven, schreef ik met behulp van mijn ingenieuze spraakherkenningssoftware. Gelukkig kan ik het inmiddels ook weer aardig af zonder. Afgelopen donderdag heb ik zelfs alweer een doelstelling weten te bereiken. Namelijk het kunnen bijwonen van de laatste cursusdag van een cursus Autobiografisch Schrijven. Dankzij deze acht bijzonder leerzame dagen, heb ik weer meer dan genoeg inspiratie opgedaan voor het stellen van nieuwe doelen en het bijstellen van bestaande.

x91Doelen en Idealenx92
Op mijn laatste cursusdag was dit nota bene onderwerp van een schrijfopdracht! En wat bleek het prachtig om te zien hoe verschillende mensen in hun leven, al dan niet bewust, omgaan met dit onderwerp. Voor mij persoonlijk zijn doelen en idealen de brandstof om in beweging te blijven. Dat wist ik al. Zonder vind ik namelijk te weinig uitdagingen. Toch ben ik ook wel eens jaloers op mensen die niet die drang hebben. Hoe makkelijk is het als je alles x91gewoonx92 over je heen kunt laten komen? Nooit de stress om een doel te bereiken en nooit de druk om idealen te kunnen waarmaken.
In mijn leven vol doelen en idealen, was het de bedoeling ik per 1 maart aan de slag zou gaan bij de Provincie. Mijn nieuwe werkgever. Maar door de onverwachte operatie moest (en moet) mijn entree helaas nog even op zich laten wachten. Je voelt hem al, dat was en is voor mij een enorme teleurstelling. Maar iemand die minder waarde hecht aan doelen en idealen, begrijpt waarschijnlijk niet waar ik me druk om maak.
Gelukkig voor mij, werd de teleurstelling verzacht door het feit dat de lift in het monumentale Provinciegebouw het plotseling begaf. Alsof het zo moest zijn. De lift waarvan ik afhankelijk ben om in de kantoortuin te komen waar mijn werkplek is. Zoals in mijn lichaam een nieuw onderdeel de boel heeft hersteld, is het wat mijn nieuwe baan aangaat, wachten op het nieuwe onderdeel wat de kapotte lift zal doen herleven. Bovendien geeft de lange levertijd mij weer een paar extra dagen om te herstellen zodat ik straks topfit kan beginnen aan mijn nieuwe doel: x93een leuke baan op een leuke werkplek met leuke collegax92s.x94

De kapotte lift was dus eigenlijk een geluk bij een ongeluk… en tochx85 tja, ik kan er niets aan doen, zou ik het liefst morgen al beginnen.